top of page

08.11.2026

8 lis
2 minut(y) czytania

Zaktualizowano: 10 lis

Wczoraj po raz pierwszy odpaliłem płytę Keitha Jarretta The Köln Concert. Historię tego albumu poznałem dopiero w tym tygodniu. Zrobiła na mnie takie wrażenie, że po pierwszym przesłuchaniu u znajomych postanowiłem zamówić własny egzemplarz. Skusiłem się oczywiście na wydanie przygotowane z okazji 50. rocznicy rejestracji koncertu. I nie żałuję – to naprawdę bardzo starannie przygotowana edycja.


Wchodząc coraz głębiej w świat winyli, zauważyłem jednak, że jest on dość hermetyczny i nie zawsze tak przyjazny, jak początkowo mi się wydawało. Jest w nim sporo rywalizacji i snobizmu, na który mam wyjątkowo dużą alergię.


Czasami można odnieść wrażenie, że o wartości człowieka decyduje tam liczba zapamiętanych nazwisk, tytułów, dat, wydań i muzycznych ciekawostek. Niektórzy potrafią oceniać innych właśnie przez pryzmat tej wiedzy. Ja akurat nie mam szczególnej pamięci do nazwisk czy tytułów. Mam za to pamięć do historii, które stoją za albumami, i bardzo lubię się nimi dzielić – ze znajomymi, ale też ze słuchaczami Radia RAM.


Nie przeszkadza mi, kiedy czegoś nie wiem. Przeciwnie, lubię odkrywać nowe rzeczy. Trudno mi natomiast zaakceptować sytuacje, w których czyjaś niewiedza staje się dla drugiej osoby okazją do popisywania się, udowadniania swojej wyższości czy zwyczajnego poniżania rozmówcy. Kiedy ktoś z wyraźnym zadowoleniem wychwytuje lukę w mojej wiedzy i próbuje ją wykorzystać, widzę w tym raczej przejaw własnych kompleksów niż autentycznej pasji do muzyki.


A przecież dla mnie jedną z najpiękniejszych rzeczy w muzyce jest właśnie to, że czyjaś niewiedza może stać się początkiem rozmowy. Okazją do opowiedzenia historii, polecenia albumu, pokazania czegoś, czego druga osoba być może nigdy wcześniej nie słyszała.

Trzeba tylko umieć zostawić ego i kompleksy za drzwiami. Zamiast sprawdzać, ile ktoś wie, można po prostu zaprosić go do swojego muzycznego świata. Pokazać mu go, opowiedzieć o nim, podzielić się tym, co samemu się odkryło. Bez egzaminowania i bez potrzeby udowadniania czegokolwiek.

Z tego rodzą się naprawdę dobre rzeczy.


Dobrego dnia.



bottom of page