
Magia pustej sceny
Kiedy przed laty prowadziłem Wrocławski Teatr Tańca, jednym z moich ulubionych momentów podczas przygotowań do spektakli była chwila, która dla wielu mogłaby wydawać się zupełnie nieistotna. Tancerze odpoczywali albo rozciągali się po próbie, a ja brałem do ręki mopa i czyściłem podłogę baletową.
Uwielbiałem to robić.
Nie chodziło jednak o samo sprzątanie. Chodziło o tę niezwykłą chwilę, kiedy na scenie nie było już nikogo. Kiedy wszystko było gotowe, ale jeszcze nic się nie wydarzyło. Pusta widownia, czysta podłoga, cisza. Scena przygotowana na przyjęcie artystów i publiczności. Na emocje, muzykę, ruch i historie, które za moment miały się na niej rozegrać.
Podobnie było w czasach, kiedy pracowałem w Operze Wrocławskiej. Zdarzało mi się wejść na scenę przed spektaklem albo już po jego zakończeniu, kiedy wszyscy wyszli. Stawałem wtedy pośrodku tej ogromnej, pustej przestrzeni i patrzyłem na widownię. Nie było oklasków, orkiestry, świateł ani publiczności. Była tylko cisza. I jakaś trudna do opisania magia miejsca, w którym tyle się wydarzyło albo dopiero miało wydarzyć.
Dzisiaj przypomniałem sobie dokładnie to samo uczucie.
Przyjechałem nieco za wcześnie do studia Polsatu, na plan Tańca z Gwiazdami. Byłem jedną z pierwszych osób na miejscu. W studiu panował jeszcze półmrok, światła były zgaszone, orkiestry nie było, a pierwsi technicy dopiero pojawiali się na swoich stanowiskach. Przestrzeń, którą miliony widzów znają jako pełną blasku, muzyki, tańca i emocji, była jeszcze niemal zupełnie pusta.
I właśnie takie momenty kocham najbardziej.
Jest coś absolutnie niezwykłego w obserwowaniu sceny, zanim zacznie żyć własnym życiem. W tej ciszy, która poprzedza pierwsze dźwięki. W świadomości, że za kilka godzin to samo miejsce wypełni się ludźmi, światłem, energią i emocjami. Że właśnie tutaj wydarzy się coś, co pozostanie w czyjejś pamięci.
Dzisiaj odbyliśmy próbę do półfinału Tańca z Gwiazdami. Czuję się ogromnie wyróżniony i zaszczycony, że mogę być częścią tej produkcji i wystąpić jako wokalista w orkiestrze Tomka Szymusia, wśród tak znakomitych muzyków.
Ale jest jeszcze coś, o czym bardzo chciałbym napisać.
Atmosfera na planie była absolutnie wyjątkowa. Życzliwość, serdeczność, wzajemna pomoc, szacunek i współpraca. Od pierwszych chwil można było poczuć, że wszyscy, niezależnie od tego, czym się zajmują, tworzą jeden zespół. Bez niepotrzebnego napięcia, bez dystansu. Z uśmiechem i ogromną kulturą pracy.
Pomyślałem sobie, że tak właśnie powinna wyglądać każda produkcja w Polsce. Bo wielkie widowisko tworzą nie tylko światła, kamery, scenografia czy znane nazwiska. Tworzą je przede wszystkim ludzie. I sposób, w jaki traktują siebie nawzajem.
Jutro, w niedzielę, o 19:55 w telewizji Polsat, półfinał Tańca z Gwiazdami. Będzie mi ogromnie miło, jeśli zechcecie spędzić ten wieczór razem z nami.
Dobranoc.


